تبلیغات
وصال
وصال

زیارت ناحیه مقدسه

شنبه 27 آذر 1389

نوع مطلب :امام حسین علیه السلام، امام مهدی عج الله تعالی فرجه، 

 


  

زیارت امام حسین(ع) صادره از ناحیه مقدس امام زمان (عج)

 



معروف به زیارت ناحیه مقدسه

 




      أَلسَّلامُ عَلى ادَمَ صِفْوَةِ اللهِ مِنْ خَلیقَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى شَیْث وَلِىِّ اللهِ وَ خِیَرَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى إِدْریسَ الْقــآئِمِ للهِِ بِحُـجَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى نُوح الْمُجابِ فی دَعْوَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى هُود الْمَمْدُودِ مِنَ اللهِ بِمَعُونَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى صالِـح الَّذی تَـوَّجَهُ اللهُ بِكَرامَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى إِبْراهیمَ الَّذی حَباهُ اللهُ بِخُلَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى إِسْمعیلَ الَّذی فَداهُ اللهُ بِذِبْــح عَظیم مِنْ جَنَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى إِسْحقَ الَّذی جَعَلَ اللهُ النُّبُوَّةَ فی ذُرِّیَّتِهِ ، أَلسَّـلامُ  عَلى یَعْقُوبَ الَّذی رَدَّ اللهُ عَلَیْهِ بَصَرَهُ بِرَحْمَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى یُوسُفَ الَّذی نَجّاهُ اللهُ مِنَ الْجُبِّ بِعَظَمَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مُوسَى الَّذی فَلَقَ اللهُ الْبَحْرَ لَهُ بِقُدْرَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى هارُونَ الَّذی خَصَّهُ اللهُ بِنُبُـوَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى شُعَیْب الَّذی نَصَرَهُ اللهُ عَلى اُمَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى داوُدَ الَّذی تابَ اللهُ عَلَیْهِ مِنْ خَطیـئَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى سُلَیْمانَ الَّذی ذَلَّتْ لَهُ الْجِنُّ بِعِزَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى أَیُّوبَ الَّذی شَفاهُ اللهُ مِنْ عِلَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى یُونُسَ الَّذی أَنْـجَـزَ اللهُ لَهُ مَضْـمُونَ عِدَتِهِ، أَلسَّلامُ عَـلى عُزَیْر الَّذی أَحْیاهُ اللهُ بَعْدَ میتَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى زَكَرِیـَّا الصّـابِرِ فی مِحْنَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى یَحْیَى الَّذی أَزْلَفَهُ اللهُ بِشَهادَتِهِ ،



      سلام بر  آدم  یارِ مخلص  خدا  از  بینِ  آفریدگانش ،  درود  بر  شیث  ولىّ خدا  و بهترینِ  بندگانش ،  سلام  بر  ادریس  كه  براى خدا حجّتِ  او را  بپا داشت ، درود بـر نـوح كه دعـایش قرینِ  اجابـت بود ، سـلام بر هـود كه كمـك و یارىِ خـدا مَـدَدِ او بود، درود  بر  صـالح كه  خـداوند  تاج كـرامت بر سـرش نهاد ، سـلام بر ابراهـیم  كه خـدا مقـامِ خُلّـت و رفاقـت رابه او عـطا نمود ، درود بـر اسمـاعیل كـه خـداوند ذبـحى عظـیم  از  بهشت  را فـداىِ او نمود ، سـلام بر اسحـاق كه  خـداوند پیامبرى را در  نسـل او  قـرار داد ، درود بر یعـقوب كه خـداوند به رحـمت خود بینـائىِ چشـمش را به او بازگـرداند ، سلام بر یوسـف كه خـداوند به عظـمتِ خود او را از قعـر چاه رهائى بخشید ، درود بر موسـى كه خـداوند به قدرتِ خود دریا را برایـش شـكافت ، سلام بر هـارون كه خـداوند پیامبـرى خود را به وى اختـصاص داد ، درود بر شعـیب كه خدا او را بر اُمّـتش پیـروز نمود ، سلام بر داوود كه خداوند از لغزش او درگذشت ، درود بر سلیمان كه بخاطر شوكتش جنّ به فرمان او درآمد ، سلام بر ایّوب كه خداوند او را از بیماریش شفا بخشید ، درود بر یونس كه خداوند به وعده خود برایش وفا نمود ، سلام بر عُزَیر  كه خداوند  او را پس از  مرگش به  حیات  بازگردانید ، درود بر زكریّا  كه در  رنج و بَلا شكیبا بود ، سلام بر یحیى  كه خداوند  به  سبب شهادت مقام  و منزلتِ او را بالا برد ،



أَلسَّلامُ عَلى عیسى رُوحِ اللهِ وَ كَلِمَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مُحَمَّد حَبیبِ اللهِ وَ صِفْوَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى  أَمیرِالْمُؤْمِنینَ عَلِىِّ بْنِ أَبی طالِب الْمَخْصُوصِ بِاُخُوَّتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى فاطِمَةَِ الزَّهْرآءِ ابْنَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى أَبی مُحَمَّد الْحَسَنِ وَصِىِّ أَبیهِ وَ خَلیفَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ الَّذی سَمَحَتْ نَفْسُهُ بِمُهْجَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ أَطاعَ اللهَ فی سِـرِّهِ وَ عَلانِـیَـتِـهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ جَعَلَ اللهُ الشّـِفآءَ فی تُرْبَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاِْ جابَـةُ تَحْتَ قُـبَّـتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاَْ ئِـمَّـةُ مِنْ ذُرِّیَّـتِـهِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خاتَِمِ الاَْ نْبِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سَیِّدِ الاَْوْصِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ فاطِمَةَِ الزَّهْرآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خَدیجَةَ الْكُبْرى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ جَنَّةِ الْـمَـأْوى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ زَمْـزَمَ وَ الصَّـفا، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوكِ الْخِبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْكِسْآءِ، أَلسَّلامُ عَلى غَریبِ الْغُرَبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى شَهیدِ الشُّهَدآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى قَتیلِ الاَْدْعِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى ساكِنِ كَرْبَلآءَ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَكَتْهُ مَلائِكَةُ السَّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ذُرِّیَّتُهُ الاَْزْكِیآءُ ، أَلسَّلامُ عَلى یَعْسُوبِ الدّینِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنازِلِ الْبَراهینِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْئِمَّةِ السّاداتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُیُوبِ الْمُضَرَّجاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاهِ الذّابِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى النُّفُوسِ الْمُصْطَلَماتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْرْواحِ الْمُخْتَلَساتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِیاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُسُومِ الشّاحِباتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الدِّمآءِ السّآئِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُشالاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النِّسْوَةِ الْبارِزاتِ، أَلسَّلامُ عَلى حُجَّةِ رَبِّ الْعالَمینَ،




درود بر عیسى روح خدا و كلمه او ، سلام بر محمّد محبوبِ خدا و یار مخلص او ، درود بر فرمانرواى مؤمنان على بن ابیطالب ، كه برادرىِ رسول خدا به وى اختصاص یافت ، سلام بر فاطمه زهراء دختر رسول الله ، درود بر حسن بن على وصىّ و جانشین پدرش ، سلام بر حسین كه جانش را تقدیم نمود ، سلام بر آن كسى كه در نهان و آشكار خدا را اطاعت نمود ، سلام بر آن كسى كه خداوند شفا را در خاكِ قبرِ او قرار داد ، سلام بر آن كسى كه (محلِّ) اجابتِ دعا در زیرِ بارگاه اوست ، سلام بر آن كسى كه امامان از نسل اویند ، سلام بر فرزندِ خاتم پیامبران ، سلام بر فرزند سرور جانشینان ، سلام بر فرزند فاطمه زهراء ، سلام بر فرزند خدیجه كبرى ، سلام بر فرزند سدرة المنتهى ، سلام بر فرزند جنّة المأوى ، سلام بر فرزند زمزم و صفا ، سلام بر آن آغشته به خون ، سلام بر آنكه (حُرمَتِ) خیمه گاهش دریده شد ، سلام بر پنجمینِ اصحابِ كساء ، سلام بر غریبِ غریبان، سلام بر شهیدِ شهیدان ، سلام بر مقتولِ دشمنان ، سلام بر ساكنِ كربلاء ، سلام بر آن كسى كه فرشتگانِ آسمان بر او گریستند ، سلام بر آن كسى كه خاندانش پاك و مطهّرند ، سلام بر پیشواى دین ، سلام بر آن جایگاههاى براهین و حُجَجِ الهى ، درود بر آن پیشوایانِ سَروَر، سلام بر آن گریبان هاى چـاك شده، سلام بر آن لب هاى خشكیده، سـلام بر آن جان هاى مُستأصل و ناچار ، سـلام بر آن ارواحِ (از كالبد) خارج شده ، سلام بر آن جسـدهاى عـریان و برهـنه ، سـلام بر آن بدن هاى لاغر و نحیف ، سلام بر آن خون هاى جارى ، سلام بر آن اعضاىِ قطعه قطعه شده ، سلام بر آن سرهاىِ بالا رفته (بر نیزه ها)، سلام برآن بانوانِ بیرون آمده (از خیمه ها)، سلام بر حجّتِ پروردگارِجهانیان،





أَلسَّلامُ عَلَیْك َ وَ عَلى ابآئِك َ الطّاهِرینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ وَ عَلى أَبْنآئِكَ الْمُسْتَشْهَدینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ وَ عَلى ذُرِّیَّتـِك َ النّـاصِرینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ وَ عَلَى الْمَلآئِكَةِ الْمُضاجِعینَ، أَلسَّلامُ عَلَى الْقَتیلِ   الْمَظْلُومِ، أَلسَّلامُ عَلى أَخیهِ الْمَسْمُومِ ، أَلسَّلامُ عَلى عَلِىّ الْكَبیرِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرَّضیـعِ الصَّغیرِ، أَلسَّلامُ عَـلَى الاَْبْدانِ السَّلیبَةِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْعِتْرَةِ الْقَریبَةِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُجَدَّلینَ فِى الْفَلَواتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النّازِحینَ عَنِ الاَْوْطانِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَدْفُونینَ بِلا أَكْفان ، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُفَرَّقَةِ عَنِ الاَْبْدانِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُحْتَسِبِ الصّابِرِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَظْلُومِ بِلا ناصِر، أَلسَّلامُ عَلى ساكِنِ التُّرْبَةِ الزّاكِیَةِ، أَلسَّلامُ عَلى صاحِبِ الْقُبَّةِ السّامِیَةِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ طَهَّرَهُ الْجَلیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ افْتَـخَرَ بِهِ جَبْرَئیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ناغاهُ فِی الْمَهْدِ میكآئیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ نُكِثَتْ ذِمَّـتُهُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ هُتِكَتْ حُرْمَتُهُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ اُریقَ بِالظُّـلْمِ دَمُهُ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُغَسَّلِ بِدَمِ الْجِراحِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُجَـرَّعِ بِكَأْساتِ الرِّماحِ أَلسَّلامُ عَلَى الْمُضامِ الْمُسْتَباحِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَنْحُورِ فِى الْوَرى، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ دَفَنَهُ أَهْـلُ الْقُرى،  أَلسَّلامُ عَلَى الْمَقْطُوعِ الْوَتینِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُحامی بِلا مُعین، أَلسَّلامُ  عَلَى الشَّیْبِ الْخَضیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْخَدِّ التَّریبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْبَدَنِ السَّلیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الثَّغْرِ الْمَقْرُوعِ بِالْقَضیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرَّأْسِ الْمَرْفُوعِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسامِ الْعارِیَةِ فِى الْفَلَواتِ، تَنْـهَِشُهَا الذِّئابُ الْعادِیاتُ، وَ تَخْتَلِفُ إِلَیْهَا السِّباعُ الضّـارِیاتُ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ یا مَوْلاىَ  وَ  عَلَى  الْمَلآ ئِكَةِ  الْمُرَفْرِفینَ  حَوْلَ  قُبَّتِك َ ، الْحافّینَ  بِتُرْبَتِك َ،



سلام برتو (اى حسین بن على) و بر پدرانِ پاك و طاهِـرَت، سلام برتو و بر فرزندانِ شهیدت، سلام بر تو و بر خاندانِ یارى دهنده ات (به دین الهى)، سلام بر تو و بر فرشتگانِ مُلازمِ آرامگاهت، سلام بر آن كشته مظلوم، سلام بر برادرِ مسمومش، سلام بر على اكبر، سلام بر آن شیر خوارِ كوچـك، سلام بر آن بدن هاى برهـنه شده، سلام بر آن خانواده اى كه نزدیك (و همراه سَروَرشان) بودند، سلام بر آن به خاك افتادگان در بیابان ها، سلام بر آن  دور افتادگان از وطن ها، سلام بر آن دفن شدگـانِ بدون كفن، سلام بر آن سرهاى جدا شده از بدن، سلام بر آن حسابگر (اعمالِ خویش براى خدا) و شكیبا، سلام بر آن مظلومِ بى یاور، سلام بر آن جاى گرفته در خاكِ پاك، سلام بر صاحـبِ آن بارگـاهِ عالى رتبه، سلام بر آن كسى كه ربّ جلیل او را پاك و مطهّر گردانید، سلام بر آن كسى كه جبرئیل به او مباهات مى نمود، سلام بر آن كسى كه میكائیل در گهواره با او تكلّم مى نمود، سلام بر آن كسى كه عهد و پیمانش شكسته شد، سلام بر آن كسى كه پرده حُرمَتش دریده شد، سلام برآن كسى كه خونش به ظلم ریخته شد، سلام برآنكه با خونِ زخم هایش شست و شو داده شد، سلام بر آنكه از جام هاى نیزه ها جرعه نوشید، سلام بر آن مظلومى كه خونش مباح گردید، سلام بر آنكه در ملأ عام سرش بریده شد، سلام بر آنكه اهل قریه ها دفنش نمودند، سلام بر آنكه شاهرَگش بریده شد، سلام بر آن مدافعِ بى یاور، سلام بر آن مَحاسنِ بخون خضاب شده، سلام بر آن گونه خاك آلوده، سلام بر آن بدنِ برهنه ، سلام بر آن دندانِ چوب خورده ، سلام برآن  سرِ بالاى نیزه رفته، سلام بر آن بدن هاى برهنه و عریانى كه در بیابان ها(ىِ كربلاء) گُرگ هاى تجاوزگر به آن دندان مى آلودند، و درندگان خونخوار بر گِردِ آن مى گشتند، سلام برتو اى مولاى من و برفرشتـگانى كه بر گِـردِ بارگاه تو پَر مى كِشند ، و اطرافِ تُربتـت اجتماع كرده اند،




الطّـآئِفینَ بِعَرْصَتِك َ ، الْوارِدینَ لِزِیارَتِك َ ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ فَإِنّی قَصَدْتُ إِلَیْك َ ، وَ رَجَوْتُ الْفَوْزَ لَدَیْك َ، أَلسَّلامُ عَلَیْك َ سَلامَ الْعارِفِ بِحُرْمَتِك َ ، الْمُخْلِصِ فی وَِلایَـتِك َ، الْمُتَقَرِّبِ إِلَى اللهِ بِمَحَبَّـتِك َ ، الْبَرىءِ مِنْ أَعْدآئِـك َ ، سَلامَ مَنْ قَلْبُهُ بِمُصابِك َ مَقْرُوحٌ ، وَ دَمْعُهُ عِنْدَ ذِكْرِك َ مَسْفُوحٌ ، سَلامَ الْمَفْجُوعِ الْحَزینِ ، الْوالِهِ الْمُسْتَكینِ ، سَلامَ مَنْ لَوْ كانَ مَعَكَ بِالطُّفُوفِ ،  لَوَقاك َ بِنَفْسِهِ حَدَّ السُّیُوفِ ، وَ بَذَلَ حُشاشَتَهُ دُونَكَ لِلْحُتُوفِ ، وَ جاهَدَ بَیْنَ یَدَیْك َ ، وَ نَصَرَك َ عَلى مَنْ بَغى عَلَیْك َ ، وَ فَداك َ بِرُوحِهِ وَ جَسَدِهِ وَ مالِهِ وَ وَلَدِهِ ، وَ رُوحُهُ لِرُوحِك َ فِدآءٌ ، وَ أَهْلُهُ لاَِهْلِك َ وِقآءٌ ، فَلَئِنْ أَخَّرَتْنِى الدُّهُورُ ، وَ عاقَنی عَنْ نَصْرِك َ الْمَقْدُورُ ، وَ لَمْ أَكُنْ لِمَنْ حارَبَك َ مُحارِباً، وَ لِمَنْ نَصَبَ لَك َ الْعَداوَةَ مُناصِباً ، فَلاََ نْدُبَنَّك َ صَباحاً وَ مَسآءً ، وَ لاََبْكِیَنَّ لَك َ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً ، حَسْرَةً عَلَیْك َ ، وَ تَأَسُّفاً عَلى ما دَهاك َ وَ تَلَهُّفاً ، حَتّى أَمُوتَ بِلَوْعَةِ  الْمُصابِ ، وَ غُصَّةِ الاِكْتِیابِ ، أَشْهَدُ أَ نَّك َ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلوةَ ، وَ اتَیْتَ الزَّكوةَ ، وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ ، وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْعُدْوانِ، وَ أَطَعْتَ اللهَ وَ ما عَصَیْتَهُ، وَ تَمَسَّكْتَ    بِهِ وَ بِحَبْلِهِ فَأَرْضَیْتَهُ، وَ خَشیتَهُ وَ راقَبْتَهُ وَ اسْتَجَبْتَهُ ، وَ سَنَنْتَ السُّنَنَ ، وَ أَطْفَأْتَ الْفِتَنَ ، وَ دَعَوْتَ إِلَى الرَّشادِ ، وَ أَوْضَحْتَ سُبُلَ السَّدادِ ، وَ جاهَدْتَ فِى اللهِ حَقَّ الْجِهادِ ، وَ كُنْتَ للهِِ طآئِعاً ، وَ لِجَدِّك َ مُحَمَّد صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ تابِعاً ، وَ لِقَوْلِ أَبـیك َ سامِعاً ، وَ إِلى وَصِیَّةِ أَخیك َ مُسارِعاً ، وَ لِعِمادِ الدّینِ رافِعاً ، وَ لِلطُّغْیانِ قامِعاً ، وَ لِلطُّغاةِ مُقـارِعاً ، وَ لِلاُْ مَّةِ ناصِحاً ، وَ فی غَمَراتِ الْمَوْتِ سابِحاً ، وَ لِلْفُسّاقِ مُكافِحاً ، وَ بِحُجَجِ اللهِ قآئِماً ، وَ لِـلاِْسْلامِ وَ الْمُسْلِمینَ راحِماً ،


و در آستانِ تو طواف مى كنند، و براى زیارت تو وارد مى شوند، سلام برتو من به سوى تو رو آورده ام، وبه رستگارى درپیشگاه توامیدبسته ام، سلام برتو سلامِ آن كسى كه به حُرمتِ توآشناست، و درولایت ودوستىِ تومُخلص و بى ریا است ، وبه سببِ محبّت و ولاى تو به خدا تقرّب جسته، و ازدشمنانت بیزاراست، سلام كسیكه قلبش ازمصیبت تو جریحه دار، و اشكش به هنگام یادتو جارى است، سلام كسیكه دردناك وغمگین وشیفته وفروتن است، سلام كسیكه اگرباتودركربلاء مى بود، باجانش(دربرابرِ)تیزىِ شمشیرها ازتو محافظت مى نمود،و نیمه جانش رابه خاطرتوبدست مرگ مى سپرد، و درركاب تو جهاد میكرد، و تورابرعلیه ستمكاران یارى داده،جان وتن ومال وفرزندش رافداى تو مى نمود، وجانش فداى جان تو، وخانواده اش سپربلاىِ اهل بیت تومى بود، اگرچه زمانه مرابه تأخیر انداخت، ومُقدَّرات الهى مراازیارىِ تو بازداشت، ونبودم تاباآنانكه باتو جنگیدند بجنگم، وباكسانیكه باتواظهاردشمنى كردندخصومت نمایم،(درعوض)صبحوشام برتومویِه میكنم، وبه جاى اشك براى توخون گریه میكنم، ازروى حسرتوتأسّفوافسوس برمصیبت هائى كه برتو واردشد،تاجائى كه ازفرط اندوهِ مصیبت، وغموغصّه شدّتِ حزن جان سپارم،گواهى میدهم كه تو نماز رابپاداشتى، وزكات دادى، وامربه معروف كردى، واز منكر وعداوت نَهى نمودى، واطاعتِ خداكردى ونافرمانىوى ننمودى،وبه خداوریسمان اوچنگ زدى تا وى  را راضى  نمودى، و از وى درخوف و خشیَت بوده نظاره گر ِاو بودى، واو را اجابت نمودى، وسنّتهاى نیكو بوجود آوردى، وآتشهاى فتنه را خاموش نمودى، ودعوت به هدایت و استقامت كردى، و راههاى صواب و حقّ را روشن وواضح گرداندى، ودرراه خدا بحقّ جهاد نمودى، وفرمانبردارِخداوند، و پیرو جدّت محمّدبن عبدالله بودى، و شنواى كلام پدرت على بودى، و پیشى گیرنده به(انجامِ) سفارش برادرت امام حسن بودى، ورفعت دهنده پایه شرافتِ دین، و خوار وسركوب كننده طغیان، وكوبنده سركشان، وخیرخواهو نصیحت گرِاُمّت بودى، درهنگامى كه در شدائدِ مرگ دستوپا میزدى ، و مبارزه كننده با فاسقان بودى، وقیام كننده باحُجَج وبراهین الهى ، وترحُّم كننده بر اسلامومسلمین بودى،



وَ لِلْحَقِّ ناصِراً ، وَ عِنْدَ الْبَلآءِ صابِراً ، وَ لِلدّینِ كالِئاً ، وَ عَنْ حَوْزَتِهِ مُرامِیاً ، تَحُوطُ الْهُدى وَ تَنْصُرُهُ ، وَ تَبْسُطُ الْعَدْلَ وَ تَنْشُرُهُ ، وَ تَنْصُرُ الدّینَ وَ تُظْهِرُهُ ، وَ تَكُفُّ الْعابِثَ وَ تَزْجُرُهُ ، وَ تَأْخُذُ لِلدَّنِىِّ مِنَ الشَّریفِ ، وَ تُساوی فِى الْحُكْمِ بَیْنَ الْقَوِىِّ وَ الضَّعیفِ ، كُنْتَ رَبیعَ الاَْیْتامِ ، وَ عِصْمَةَ الاَْ نامِ ، وَ عِزَّ الاِْسْلامِ ، وَ مَعْدِنَ الاَْحْكامِ ، وَ حَلیفَ الاِْنْعامِ ، سالِكاً طَرآئِقَ جَدِّك َ وَ أَبیك َ، مُشْبِهاً فِى الْوَصِیَّةِ لاَِخیـك َ ، وَفِىَّ الذِّمَـمِ ، رَضِىَّ الشِّیَمِ ، ظاهِرَ الْكَرَمِ ، مُتَهَجِّداً فِى الظُّلَمِ ، قَویمَ الطَّرآئِقِ ، كَریمَ الْخَلائِقِ ، عَظیمَ السَّوابِقِ ، شَریفَ النَّسَبِ ، مُنیفَ الْحَسَبِ ، رَفیعَ الرُّتَبِ ، كَثیرَ الْمَناقِبِ ، مَحْمُودَ الضَّرآئِبِ ، جَزیلَ الْمَواهِبِ ، حَلیمٌ رَشیدٌ مُنیبٌ ، جَوادٌ عَلیمٌ شَدیدٌ ، إِمامٌ شَهیدٌ، أَوّاهٌ مُنیبٌ ، حَبیبٌ مَهیبٌ ، كُنْتَ لِلرَّسُولِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ وَلَداً ، وَ لِلْقُرْءانِ سَنَداً مُنْقِذاً  :خل وَ لِلاُْ مَّةِ  عَضُداً ، وَ فِى الطّاعَةِ مُجْتَهِداً ، حافِظاً لِلْعَهْدِ وَالْمیثاقِ ، ناكِباً عَنْ سُبُلِ الْفُسّاقِ وَ  :خل باذِلاً لِلْمَجْهُودِ ، طَویلَ الرُّكُوعِ وَ السُّجُودِ ، زاهِداً فِى الدُّنْیا زُهْدَ الرّاحِلِ عَنْها ، ناظِراً إِلَیْها بِعَیْنِ الْمُسْتَوْحِشینَ مِنْها ، امالُك َ عَنْها مَكْفُوفَةٌ ، وَ هِمَّتُك َ عَنْ زینَتِها مَصْرُوفَةٌ ، وَ أَلْحاظُك َ عَنْ بَهْجَتِها مَطْرُوفَةٌ ، وَ رَغْبَتُك َ فِى الاْخِرَةِ  مَعْرُوفَةٌ ، حَتّـى إِذَا الْجَوْرُ مَدَّ باعَهُ ، وَ أَسْفَرَ الظُّلْمُ قِناعَهُ ، وَ دَعَا الْغَىُّ أَتْباعَهُ ، وَ أَنْتَ فی حَرَمِ جَدِّك َ  قاطِنٌ ، وَ لِلظّـالِمینَ مُبایِنٌ ، جَلیسُ الْبَیْتِ وَ الْمِحْـرابِ ، مُعْتَزِلٌ عَنِ اللَّـذّاتِ وَ الشَّـهَواتِ ، تُنْكِـرُ الْمُنْكَـرَ بِقَلْبِـك َ وَ لِسانِك َ ، عَلى حَسَبِ طاقَتِـك َ وَ إِمْكانِـك َ ، ثُمَّ اقْتَضاك َ الْعِلْمُ  لِـلاِْنْكارِ، وَ لَزِمَك َ أَلْزَمَك َ  :ظ أَنْ  تُـجـاهِدَ الْـفُجّـارَ ، فَـسِـرْتَ فـی أَوْلادِكَ وَ أَهـالیـك َ ،


  یارى گرِ حق بودى، در هنگام بلاء شكیبا و صابر، حافظ و مراقب دین، و مدافع حریم آئین بودى،(طریقِ) هدایت را حفظ  نموده  یارى  مینمودى، عدل و داد را گسترش  داده و وسعت مى بخشیدى، دین و آئینِ الهى رایارى نموده آشكارمى نمودى، یاوه گویان را (ازادامه راه) بازداشته جلوگیرى میكردى، حقّ ضعیف را از قوى باز میستاندى، در قضاوت و داورى بین ضعیف و قوى برابر حُكم  مینمودى، تو بهار ِسر سبز ِیتیمان  بودى، نگاهبان و حافظ  مردم  بودى، مایه  عـزّت و سرافرازى  اسلام، معدنِ  احكام  الهى، هم پیمان  نیكى و احسان بودى، پوینده طریقه جدّ و پدرت و در سفارشات و وصایا همسانِ  برادرت بودى، وفادار به پیمانها، داراى سجایاىِ پسندیده، و باجود و كَرَمِ  آشكار بودى، شب  زنده دار (به عبادت) در دلِ  شبهاىِ تاریك، معتدل ومیانه رودرروشها،باسجایاواخلاقِ كریمانه،داراى سوابقِ باعظمتوارزشمند، داراى نَسَبِ شریف، وحَسَبِ والا، بادرجات ورتبه هاىِ رفیع وعالى، مناقب وفضائلِ بسیار، سِرِشتهاو طبیعتهاى  مورد ستایش، و با عطایا و مواهبِ بزرگ بودى،حلیموصبور،هدایت شده،بازگشت كننده  بسوى خدا، باجود و سخاوت ـ دانا ـ توانا و قاطع،پیشواى شهید،بسیارنالانوگریان در پیشگاه خداوند، محبوب و باهیبت بودى، تو براى  پیامبر كه  درودخدابراووآل اوبادفرزند،و براى قرآن پشتوانهنجات دهنده،و براى  امّتِ  اسلام  بازوى توانا، ودرطاعتِ  حقّ كوشا بودى، توحافظِ عهد وپیمانِ الهى، دورى كننده ازطُرُقِ فاسقان بودى، و توآنچه درتوان  داشتى (براى اِعلاءِكلمه حقّ) بذل نمودى، داراى ركوع و سجود طولانى بودى، تو مانند كسیكه  ازدنیا رخت برخواهد بست ازآن روگردان بودى، و مانندكسانیكه ازدنیادروحشت وهراس بسر میبرند به آن نگاه میكردى، آرزوهایت از (تعلّق به) دنیا بازداشته شده، وهمّت وكوششت از زیوردنیا رو گردانده بود، دیدگانت ازبهجت و سروردنیابربسته، واشتیاقومِیلَت به آخرت شهره آفاق است، تا آنكه جور و ستم دستِ تعدّى دراز نمود، وظلم وسركشى نقاب از چهره بركشید ، وضـلالت و گمـراهى پیروان خویش را فرا خواند ، با آنـكه تو در حَرَمِ جدّت متوطّن بودى، و از ستمكاران فاصله گرفته بودى، و مُلازمِ منزل ومحرابِ عبادت بوده، واز لذّتها وشهوات دنیوى كناره گیربودى، وبرحسب طاقت وتَوانَت مُنكَر راباقلب وزبانت انكارمى نمودى، پس ازآن علمودانشت اقتضاى انكارِ آشكارنمود، و برتو لازم گشت لازم نمود بابدكاران رویاروى جهادكنى، بنابراین درمیان فرزندان و خانواده ات،





ادامه مطلب

دلم گرفته از این روزها، دلم تنگ است ...

یکشنبه 30 آبان 1389

دلم گرفته از این روزها، دلم تنگ است ...

میـان ما و رسیدن، هـزار فرسنگ است... مرا گشایش چنـدین دریچه کافــی نیست ... هـزار عرصه برای پریـــدنم تنگ است... اسیــر خاکـم و پرواز، سرنوشتــــم بود ... فـرو پریدن و در خاک بودنم ننگ است... چگونه سر کنـد اینـجا ترانه ی خود را ... دلی که با تپـش عشق او همـاهنگ است... هـزار چشـــمه ی فریاد در دلـم جوشید ... چگونه راه بجوید که رو به رو سنگ است... مـرا به زاویه ی بـاغ عشق مهمان کـن ... در این هزاره فقط عشق پاک و بی رنگ است...

اگه کسی نام نویسنده این متن رو میدونه اطلاع بده


ذهن درگیرم ،درگیرتر میشود

شنبه 29 آبان 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

صبح ساعت 8:30 بیدار میشوم و تصمیم میگیرم برم دانشگاه برای گرفتن مدرک تحصیلی.

در حالی که آماده میشوم لقمه ی نون و پنیر و گردو میخورم و با یه دست دکمه های مانتومو میبندم و با دسته دیگر شماره ی فاطمه (دوست دوران دانشجوییم)رو میگیرم.

من:سلام فاطمه جان

فاطمه:خابالو خابالو با یه صدای گرفته سلام میکنه.

من :خواب بودی ؟ببخشید

فاطمه :نه ،بیدار شده بودم

من :دارم میرم دانشگاه میای ؟

فاطمه :تو برو ، چند دقیقه دیگه تماس میگیرم .

من: باشه باشه ، خدانگهدار

خلاصه فاطمه تماس گرفت و گفت نمیاد.

میرم دانشگاه .

از حراست رد میشم .

پامو تو دانشگاه میزارم و یه آن به تمام بچه های دانشگاه غبطه میخورم به سمت ساختمان الف میرم و بعد از کلی بالا و پایین رفتن و امضا گرفتن مدرکمو میگیرم.

حالا من با یه مدرک در دست در محوطه دانشگاه در حالی که چشمانم را به چند سطر نوشته شده در آن دوخته ام ،لبخند تلخی میزنم و به حس پوچی میرسم .

صدای یکی از فارغ التحصیلای آقا را میشنوم که قاه قاه میخندد ، نگاهم را از سطر ها میکنم و تماشایش میکنم , به دوستش تنه میزند ومدرکش را نشانش میدهد و میگوید نگاه کن نتیجه ی 4...5سال درس خوندنمان شده همین .

از دانشگاه خارج میشوم .

ذهنم درگیر بود .درگیرتر میشود .

در تاکسی مینشینم ،به سمانه ی نازنینم فکر میکنم (که اصلا منو درک نمیکند).

از پنجره به بیرون نگاه میکنم .

افکارم............قبل از هرچیز باید به یک سفر برم  .

باید هر چه سریع تر شرایطو تغییر بدم .فرصت زیادی ندارم .

.

.

.

 

 

 


یا ارحم الراحمین

پنجشنبه 6 آبان 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

تلفن رو برمیدارم و زنگ میزنم به موبایلش ،

من: سلام خاله جون

خاله : سلام ...جان

من :خوبی خاله جون

خاله :آره عزیز دلم ..............آی  آی   ... خداااا ... یا زهرا

من :خاله !  ما....ما...ما...   مامانم خوبه ،طاقت میاره ؟خاله ...

صدای سکوت خاله  ،فریاد های مامان مهربونم ،اشک هایم سرازیر روی صورتم ،صدای ضربان قلبم

خاله :نمیدونم ...جان

گوشی رو قطع میکنم ،دستانم میلرزد ،اشک هایم مانع از واضح دیدن شماره های روی تلفن میشود ،بدون مکث شماره را میگیرم ،بابای خوبم گوشیو برمیداره.

من :سلام بابایی

بابا:سلام دخترم

من :بابا بیا  دنبالم ........مامانم (گریه)

بابا :چشم دخترم ،چشم ،آماده شو اومدم ،اومدم بابا

سراسیمه لباس هایم را میپوشم ،میلرزم ،میترسم ،ولی دیگر گریه نمیکنم ،به خودم مسلط میشوم به خاطر تنها خواهرم که آن شب خانه شان میهمان بودم ،نازنینم انقدر گریه کرده بود آن روز ،که تمام صورتش ورم کرده بود.

نوازشش میکردم ،بهش میگفتم :نازنینم آرام ،آرام ،توکل کن به خدای مهربون .

نمیدانم این چه آرامشی بود که آن لحظه نصیبم شد ،اما خواهرم فقط گریه میکرد ،بی قراری هایش مرا میترساند .

.

.

.

به بیمارستان میرسیم ،خواهر نازنینم مدام گریه میکرد،گفتم نمیذارم در این شرایط با مامان روبرو بشی ،خودم میروم داخل ،تو بمان آرام باش ،آرام ،عزیزم آرامش داشته باش .

وارد راهرو میشوم  ،صدای فریاد و ناله هایش فضا رو پر کرده بود،به سمت اتاقش که تقریبا در اوایل راهرو بود میدوم،وارد اتاق میشوم...

سلام مامانم ،سلام نازنینم ،فدای تو ،عزیزم ...

مامان :آی آی ... خدا ...دیگه نمیتونم تحمل کنم ...

از درد به خودش میپیچید ...

مامان:ح ..حلا..ل ..م  ...کنید

آب دهانم را قورت میدهم ، اشک هایم را پاک میکنم ،به بالای سرش میروم ،دستهایش را میگیرم

مامان :الله اکبر ...الله اکبر ...اشهدالا اله الله ...

خشکم میزند ،سست میشوم به هم اتاقی هایش نگاه میکنم ،نگاهم را به خاله میدهم ، میگویم :خاله ،مامانم چی میگه ؟

فریاد میزنم  خدا ،میشکنم،دو زانو روی زمین میفتم ،دستهایم را بر بالینش پخش میکنم،اشک میریزم ،میگویم :نه نازنینم ،نه عزیزم ،تو خوب میشوی ،یکباره  در انتهای هستی قرار میگیرم و در نیستی هایم فقط خدا تجلی میکند.

با تمام وجودم از خدا طلب میکنم ،زار میزنم ،دعا میخوانم

مامان :اشهد ان علی ولی الله

نه، نه نازنینم، تو تنها دلخوشیم هستی نگو ،نگو

عزیزم با من بگو،بگو :یا الله یا الله  یاالله ....یا رحمن  یا رحیم  یا ملک

لا حَولَ ولا قُوّةَ إلاّ باللّه 

یا ارحم الراحمین          یا ذالجلال و الکرام

مامان مهربونم با من شروع به تکرار کردن میکند

با بغض و اشک برایش میخواندم ،خدایم را باتمام وجود لمس میکردم

مامان دیگر فریاد نمیزد ،حالا دیگر با من تکرار میکرد اما درد داشت ،ولی طاقتش زیاد شده بود .

نوازشش میکردم ،انگشتانم را لای گیسوان زیبایش میکردم و باهم ذکر میگفتیم.

همه در اتاق مامان جمع شده بودن ،و به تراژدی من و مامان نظاره گر بودن.

مامان کم کم بخواب رفت .بر گشتم ،خواهر نازنینم رو دیدم که با چشمان اشک آلود  به من لبخند  میزد.

 

مهربان خدا ،به خاطر همه چیز از تو ممنونم.

 

 

 


چقدر از تو دورم.......

شنبه 24 مهر 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

چقدر از تو دورم.......

دست هایم را تا نهایت میگشایم........کوتاهست.........

دیگر به هیچ وجه زندگیم رنگ تو ندارد........مرا چه شد که به این رسیدم ، خو نیز مبحوطم .

گم کرده راهم .

راه را نشانم ده.


میخواست گلبرگ هایش را پرپر کند!

شنبه 10 مهر 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

سلام نازنینم

فردا که بشه ،میشود 6 روز که ندیدمت .

چقدر جایت خالیست . حوصله ی هیچ کاری را در نبودنت ندارم .

نه ،نه که من فقط اینگونه باشم ،در نبودنت همه ی مان کسلیم.

صبح که برای آب دادن گلها به حیاط رفتم ،رزهای قرمز را در حال نوازش کردن رزهای سپید دیدم .

نمیدانی چقدر دلش برایت تنگ شده بود .من نیز دستی به سرش کشیدم ،با یک دنیا اندوه نگاهم کرد .

بغض گلویم را گرفت ، برای جلوگیری از ابراز احساساتم ،نگاهم را به انجیر های رسیده ای که درخت انجیر به من تعارف میکرد ، انداختم .

باور میکنی آنها را نگرفتم و دست رد به شاخه های زیبایش زدم .

راستی حال اون سه تا گلدون گلای نازنینت که نمیدانم اسمش چیست ! هم خوب هست .

طبق همان دستوری که گفتی بهشون نوشیدنی میدادم .برایت پیغام داشتن .گفتن اگر زود نیایی ، تمام گلهای صورتیمان را پر پر میکنیم. من بهشون گفتم صبر کنن و گلهایشان را برای ریختن جلوی پای تو نگه دارن .

مهربونم برای دیدنت تا شب پنج شنبه لحظه ها رو شمارش میکنم.

فقط برگرد.

 

 


مهربانا به من عنایت کن.

سه شنبه 30 شهریور 1389

نوع مطلب :دل نوشته، بوی ماه مهر، 

فردا اولین  روز از سال تحصیلی سال 1389 و اول مهر ماهه.

 

دلم برای همه چیز تنگ میشود.

برای صف بستن ها

...

پشت نیمکت ها نشستن

مداد مشکی و قرمز در دست گرفتن

غلط نوشتن...پاک کردن......پاک کن ...مداد تراش

جامدادی صورتی

زنگ تفریح

دویدن

بازی

آبخوری

لقمه ی نون پنیر و گردو

گچ و تخته سیاه

سطل قرمز کنار در  کلاس که میرفتیم کنارش مدادامونو میتراشیدیم

.

.

نمیگذارم  زندگی معصومیت کودکیم را ازم بگیرد.

دلم به دنبال نشاط کودکیم میگردد ولی روزی پیدایش میکنم که نه چندان دور نیست.

حالا باید هر چه زودتر دست به کار شوم .

باید آن را در دست بگیرم و به همگان عرضه کنم.

باید طعمش را بخاطر بیاورند آنها که فراموشش کردند.

من به این حس می بالم.

مهربانا به من عنایت کن.

همین.

 

 

 

 


پایــــیز آمـــــد

جمعه 22 مرداد 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

پایــــیز آمـــــد، در میان درختی ، لانه کرده کبـــــــــوتر، از تراوش باران
می گریزد.
خورشــید از غــم، با تمام غرورش پشت ابر سیاهی، عاشقــانه به گریه
می نشیند.
من با قلبی، به سپیدی روز،
با امید بهاران، می روم به گلستان هـمچو عطــر اقاقی، لا به لای درختان
می نشینم.
باشد روزی، به ندای بهـــــــاران، روی دامن صحــــــــــــــرا، لاله روید
شعــــر هستی، بر لبانم جــــاری، پر توانم آری، می روم در کـــــوه و
دشت و صحرا
ره پیمــــــای قله ها هستم من، راه خود در طــــــــــوفان، د ر کنار یاران
می نوردم.
در کوهستان، یا کویر تشنه، یا که در جنگلها،
رهنوردی، شاد و، پر امیدم
دارم امـــــــید، که دهـــــــد، سختی کوهستان، بر روان و جانم
پاکیِ این کوه و دشت و صحرا
باشد روزی برسد، شعـــر هستی بر لب،
جان نهـاده بر کف، راه انسانها را در نوردم
شــــعر هستی، بودن و کوشیدن، رفــــتن و پیـــوستن
از کژی بگسستن جان فدا کردن در راه خـــــــلق است.

برای بابای خوبم.

من خواندن این سرود از زبان بابای خوبم رو بی نهایت دوست دارم.

برایم همیشه بخوان.......گوش میدهم به طنین صدای زیبایت.


پیش از اینها فکر میکردم خدا

جمعه 22 مرداد 1389

نوع مطلب :قیصر امین پور، 

پیش از اینها فکر میکردم خدا

خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش  روی دامن او  کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب

برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست

هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر  بود

از خدا  در ذهنم این تصویربود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ،اما میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

... هر چه میپرسیدم از خود از خدا

از زمین از اسمان از ابر ها

زود  می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی جوابش آتش است

تا ببندی چشم کورت می کند

تا شدی نزدیک دورت میکند

کج گشودی دست ،سنگت می کند

کج نهادی پا ی  لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می دهد

در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود

خوابهایم خواب  دیو و غول  بود

خواب می دیدم که غرق آتشم

در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهایی خشمگین

بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد نعره هایم بی صدا

در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیت من در نماز ودر دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود

مثل از بر کردن یک درس بود ..

مثل تمرین  حساب و هندسه

مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ای بی حوصله

سخت مثل حل صد ها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود

مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر

راه افتادیم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا

خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود  پرسیدم پدر اینجا کجاست

گفت اینجا خانه ی خوب خداست

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند

گوشه ای ختوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست ورویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین

خانه اش اینجاست ؟اینجا در زمین؟

گفت :آری خانه ی او بی ریاست

فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است

مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی

نام  او نور و نشانش روشنی

خشم نامی از نشانی های اوست

حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرینتر است

مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست معنی می دهد

قهر هم با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست

قهری او هم نشان دوستی ست

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیکتر

از رگ گردن به من نزدیکتر

آن خدای پیش از این را باد برد

نام او راهم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود

چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا

دوست باشم دوست ،پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان در بارهی گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه  مثل باران  راز گفت

با دو قطره صد هزاران  راز گفت

می توان  با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند

با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد

با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان در باره ی هر چیز گفت

می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر

از رگ گردن به من نزدیک تر

قیصر امین پور


او یک فرشته بود

سه شنبه 19 مرداد 1389

نوع مطلب :دل نوشته، 

اینروزا بیشتر احساس یه بچه کوچولوی 4 ...5ساله رو دارم که با مامانش رفته خرید و بنا به دلایلی گم شده .

این حس منو یاد 4...5 سالگیم میندازه .

یروز بعد از ظهر با مامان مهربونم رفتیم بیرون برای خرید مایحتاج منزل ،دستم در دست مامان بود  ،بازیگوش و شیطون هم نبودم اما نمیدانم چه شد که لحظه ای به خودم آمدم و دیدم مامان در کنارم نیست .

ترسیدم ،به اینور و آنورم با نگرانی نگاه میکردم تا شاید مامان مهربونم را ببینم.

شروع کردم به دویدن ، بغض کردم ، گویی به انتهای دنیا رسیدم .

زدم زیر گریه ، خانمی مهربان به طرفم آمد ،اسمم را پرسید ،اسمم را گفتم ،اشک هایم را از روی صورتم پاک کرد ،دستم راگرفت ،گفت خونتون کجاست ؟

........

مهربان بود .

خدای مهربانم او را برای من فرستاده بود.

آری او یک فرشته بود .من تلاطم بالهایش را وقتی از آسمان به روی زمین نشست با نسیم خوش بویی که گیسوانم را

به آرامی نوازش میداد ، حس کردم .

................

مهربون خدا

من چشم هایم باز باز است ، برای دیدن فرشته هایت.

من دوباره سرگردانم .

دستهایم را رها مکن.

 



فهرست وبلاگ

پیوندهای روزانه

طبقه بندی

آرشیو

نویسندگان

پیوندها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

جستجو

آخرین پستها

كدهای جاوا وبلاگ

قالب وبلاگ