تا چشم بر هم زدم دیدم که چقدر وابسته ات شدم ،این خاصیت من است ،چقدر زود انس میگیرم .

نمیدانم که چرا باورت کردم بدون هیچ عقلانیتی ،من که همیشه درین مواقع سعی میکردم احساسم را زیر پایم له کنم ،اینک من با رویارویی هایم  با تو ،جه کنم ؟

با خود میگویم نباید باورش کنم ،باید درین دنیا همه چی را به بازی بگیرم ،نباید به چیزی دل ببندم ،چه برسد به ....،چقدر دوست دارم ساده بگویم اما نمی شود .

راستی این روزها بیشتر متوجه وابستگی هایم میشوم ،چقدر دل کندن برایم همیشه سخت بوده ،

شاید بزودی محل زندگیم را عوض کنم ،خودم این را خواستم ،بخاطر من این اتفاق می افتد ، اما من با تعلق خاطر هایم چکار کنم ؟

نازنین یاس هایم که بر دیوار حیاط در حال شیطنت هستین ،درخت انجیر نازنینم ....

نمیدانم بعد از من کسی برگ های تازه شکفته ی فروردین ماهیت را نوازش میکند ؟آیا برای تک تک جوانه زدن هایت  دیگر کسی در این خانه ذوق میکند؟

تشکرهایم ،زمانی که انجیر هایت را  از دستانت میگرفتم  ،بیاد داری ؟

رزهای قشنگ زرد و قرمز و سفید و نارنجی ،دلتان برای سلام کردن هایم تنگ نمیشود ؟

من هنوز نرفته هزار بار دلم برایتان تنگ شده ،به حیاط نمی آیم تا دلتنگی هایم آزارتان ندهد.

من اردیبهشت هایم را بی عطر اقاقی ها چه کنم ؟دیگر کجا کوچه ی پر از اقاقیا پیدا کنم ؟

دیگر کجا ماه آسمان در سکوت شب به من خیره شود ؟

من کجا به هم نوازی جیرجیرک ها ،در سکوت شب گوش کنم ؟

حتی دلم برای پارس کردن سگ ها در دل شب که گه گاهی خوابم را بی خواب می نمود و از وحشت چنانکه کابوس دیده باشم از جا میپریدم تنگ میشود .

صدای آرام بخش باد موقع رقصاندن برگ درختان .

وای باران ! نشد آسمان زیبایم گریه کند و من به زیر سقفش نیایم ،دستانم بیاد دارید پیاله شدنتان را؟

لب هایم بیاد دارید آرزوهایم را؟چقدر زیر باران آرزو کردم؟!

دویدن هایم ،دنبال هم کردن هایمان در حیاط لابلای جاده های باغچه ها.

بازی بالابلندی ،کش بازی ،قایم موشک ،انگشتر طلا ،هفت سنگ ،دوچرخه بازی ،خاله بزغاله ....

خدایم شب نشینی هایمان در بن بست پامچال روبروی درب خانه ی ما با بچه ها .

بابای نازنینم یادم هست به دنبالم می آمدی و من سوار بر دوچرخه اصرار میکردم و میگفتم فقط یک دور دیگر....

به هر جا مینگرم خاطراتم  تداعی میشود .

............................  .

اون موقع که کارآموزی دانشگاهمو صداوسیما میرفتم و از کلاس های دکتر ساجدی در زمینه ی UML که تو آمفی تئاتر ساختمان تولید تشکیل میشد استفاده میکردم ،یک روز آقای فتحی پور راجع به شکستن پارادایم هامون تو زندگی جهت پیشرفت صحبت کردن ،من خیلی برای شکستنش تلاش میکنم ،اما آیا به پژمردنش می ارزد؟

برایت ختم بسمه الله گرفتم ،خداکند برآورده شوی .

جمعه 23 اردیبهشت قشنگم بعد از 7 روز به خانه برمیگردم ، نمیدانی یاس های کوچکم که از بالای دیوار در حال سرک کشیدن بودن چه همهمه ای به پا کردن با دیدنم ، من نگاهشان نمیکردم سر به زیر ،گویی متوجه هیاهویشان نشدم ،و فقط عمیق میبوییدمشان ،  فضا پر از عطر یاس و اقاقیا بود ،بی طاقت نگاهم را به سویشان رها کردم ،همه یشان در حالی که لبخند بر لب داشتن، سکوت کردن و من در کمال آرامش نظاره گر ماه زیبایم شدم ، ستاره ها به ماه حسودی میکردند.

ساعت 6 صبح سر کوچه منتظر سرویس می ایستم ،سرویس زرد رنگ واحد گشت می آید ،می ایستد،و راحیل عزیزم را میبینم که از پشت پنجره مرا می نگرد،برایش دست تکان میدهم ،سوار میشوم ،کنارش می نشینم ،شاداب و پرانرژی سلامش میدهم ،میبوسمش،میبوستم ،چشمانش از بی خوابی قرمز است ،فسرده نگاهم میکند ،میگوید پس چرا نگفتی می آیی تا کادوی تولدت را بیاورم ،لبخند میزنم و میگویم امروز کار نداشتم آمدم تا به اتفاق مریم و لعیای خوبم جایی برویم .

به چشمان نیمه بازش مینگرم ،با اشاره ی چشم وسر میگویم چیه؟نازنینم تو را چه شده؟

راحیل عزیزم میگوید :بعدا میگم ،الان اصلا نمی تونم بگم .

اصرار میکنم ،شوخی میکنم تا حال و هوا عوض شود ،تا لب به سخن آورد ،نمی گوید.

میگوید :گفتنش بیشتر آزارم می دهد .

از ته دل نگرانش میشوم ،قول میدهد اگر موقع برگشت با هم بودیم برایم تعریف کند ،،از خوبی های کاینات میگویم ،به او میگویم که ،همه ی کاینات برای رساندن تو به هدفت تلاش میکنن ،یادآوریش میکنم به هر چه بیاندیشی رخ می دهد،،میگویم بیاندیش تا رخ دهد ،تو خلیفة الله هستی نازنینم ...

به او امید میدهم ،نشاطم را با او تقسیم میکنم ،امیدهایم را مشت مشت در دامنش میگذارم  ،نگاهم را با نفوذ میکنم ،لبخندم را لحظه لحظه به او هدیه میدهم و من همه ی تلاشم را میکنم تا راحیلم از این افسردگی بیرون آید.

من شعار نمی دادم با تمام وجود به حرف هایم اعتقاد داشتم .

به محل کار میرسیم از هم جدا میشویم .با مریم و لعیای عزیزم برای انجام کار خاصی به مکان مورد نظر میرویم .

کارم که تمام میشود سوار ماشین میشوم و مستقیم به خانه می آیم .

حال و هوایم تغییر میکند ،دیگر آن وصال صبح نبودم ،بی انگیزه شده بودم ،مات و مبهوت ،اول به خودم روحیه دادم ،گفتم از خستگیه ،بعد گفتم شاید فشارم افتاده ،بعد گفتم کفشم پایم را میزند ،آری علت را کشف کردم.

خدایم! نه ،بی قرارم ،دوست ندارم حالم را تشریح کنم .

البته نتیجه ی کار امروز که با مریم ولعیا داشتیم بی اثر بر احوالم نیست .

راستش چه فکر میکردیم و چه شد؟!!!

خود میدانم دلم از چه گرفته .

شاید راحیلم را الان بهتر درک کنم .

اما خدایم،مهربانم ،تو مرا دوست میداری،تنهایم نمیگذاری ،میدانم همین حوالی ها همیشه مراقبم هستی،میدانم وقتی به ماه آسمانت ،لبخند میزنم ،چقدر خرسند میشوی ،میدانم مرا میدانی،مرا به خاطر تمام ناسپاسی هایم ببخش ،من بنده ی کوچک توام.

ساعت را روی 2:30 دقیقه نیمه شب میذارم ،تا برای سال تحویل بیدار شم و بر سر سفره ی هفت سین زیبایی که خودم به تنهایی چیدم به همراه مامان و بابای مهربون و خواهرم و همسرش بشینیم و از آن لحظات معنوی استفاده کنم .

روزهای پایان سال 1389 برایم پربرکت بود و البته پرکار ،برای همین به سختی بیدار شدنم طبیعی بود .

خلاصه به جای 2:30  من 2:45 بیدار شدم  و خابالو خابالو  رفتم پیش باقی اعضای خانواده ،تلویزیون روشن بود ،توپ آغاز سال یک هزارو سیصدو نود زده شد ،دعای لحظه تحویل سال را بینهایت دوست میدارم  .

با تمام وجودم از خدای مهربون عاقبت بخیری و بهترین ها رو خواستم .

راستش هر وقت دعای تحویل سال رو میخونم یاد استاد فیزیکم آقای شهرام پاشایی میفتم ،روزای آخر اسفند (ماه من )بود ،یک ربع از کلاس مونده بود ،آقای پاشایی از نوروز و لحظه ی تحویل سال گفت ،حس عجیبی داشت دعای تحویل سال رو میخوند و با بغض ترجمه میکرد ،همه ی بچه ها اشک از چشمانشان جاری شد ،هنوز طنین صدای بغض آلودش را در گوش دارم .

بعد از آن سال (84) من هم با تمام وجودم این دعا رو میخوانم .

(نیره ی عزیزم لابد تو هم اون شب بخاطر ماندنی را هنوز بیاد داری )

سال 1390 هم از راه رسید و سال نو شد .

گلهای زیبا همه شکفتند .

و من از دیدن شکوفه ها چه شادمان میشوم ، گویی خودم در حال شکفتنم .

شکوفه های درختان میوه را جور دیگری دوست میدارم ، شاید چون تداعی کننده ی دوران کودکیم میشوند .

....

همیشه اسفند را دوست داشته ام .

و با اردیبهشت به وجد می آیم .

و برگهای نارنجی پاییزی دیوانه ام میکنند .

سال در حال تمام شدن هست  و من به هفت های هفت سین می اندیشم .

نوشته هایم راجع به هفت سین های سال های گذشته را می خوانم و از اینکه آنها را ثبت کرده ام ، خرسند میشوم .

برای امتحان روز جمعه  با بی میلی درس میخوانم ،نمی توانم تمرکز کنم .

همه چیز خوب هست ، و من شادم ،نشاطم مایه ی نا متمرکز بودن حواسم میشود .

به اتفاقاتی که در پایان سال قرار است رخ دهد فکر میکنم .

به 3 روز پایان سال فکر میکنم .

خدایم بهترین ها را در انتظارم بگذار .